Ο Βαγγέλης Βασιλείου

Να γνωρίσουμε τους Βορειοηπειρώτες καλλιτέχνες:

Ο Βαγγέλης Βασιλείου, είναι μια ιδιαίτερη μορφή των Βορειοηπειρωτικών γραμμάτων. Σχεδόν "άγνωστος" για μια 50χρονη περίοδο ως ποιητής και λογοτέχνης, η ποίησή του έγινε γνωστή μετά την πτώση του κομμουνιστικού συστήματος στην Αλβανία.

Γεννήθηκε το 1918 στο χωριό Καλτσάτι της περιοχής της Λιβαδειάς. Αποφοίτησε απ’ το Ιεροδιδασκαλείο Βελλάς και εργάστηκε ως δάσκαλος σε διάφορα χωριά της περιοχής. Για πολλά χρόνια υπηρέτησε δάσκαλος στο δημοτικό σχολείου του Λαζατιού, όπου έμενε και

μόνιμα οικογενειακώς. Είχε την τύχη να δοκιμάσει τα κάτεργα των φυλακών του Χότζα, την περίοδο 1946-1949. Κι αυτό διότι εκδήλωνε δημόσια την ελληνική του ταυτότητα και τις δημοκρατικές, φιλελεύθερες θέσεις του. Παροιμιακή έμεινε στην περιοχή του η απάντηση που έδωσε στον εισαγγελέα κατά την στημένη δίκη. Τον κατηγορούσαν ως "φιλέλληνα" κι αυτός απάντησε. "Λάθος κύριε εισαγγελέα. Εγώ είμαι έλληνας σωστός! Φιλέλληνας μπορεί να είναι ένας ιταλός ή κάποιος άλλος...".

Απομονωμένος από το καθεστώς στο δημοτικό σχολείο του Λαζατιού, δεν έπαυσε να εργάζεται και να στηρίζει τα νέα ταλέντα στη λογοτεχνία απ’ το χωριό του.

Μαθητής ακόμη, την περίοδο 1940-1941 γράφει και δημοσιεύει τα πρώτα του ποιήματα στα "Νεοελληνικά Γράμματα" , στη "Φωνή του Πωγωνίου" και σε άλλες εφημερίδες και λογοτεχνικά περιοδικά της εποχής. Αυτής της περιόδου είναι και τα ποιήματα "Στην μικρή Ανθούλα", "Στο κορίτσι του Ζαγοριού", " Στην ωραία Βήσσανη" κλπ.

Όταν βγήκε απ’ τη φυλακή, πικραμένος και απογοητευμένος, του ζητούσαν να γράψει και να δημοσιεύσει. Κι αυτός απαντούσε: "Η καρδιά του ποιητή δεν είναι κουδούνι να λαλάει όποτε θέλει ο καθένας..." Ετσι ξεκαθάριζε τη στάση του και αποστασιοποιούνταν απ’ την στρατευμένη λογοτεχνία. Αυτοφυλάκισε τη μούσα του. Δεν ζήτησε ποτέ να δημοσιεύσει κάτι απ’ την ποίησή του. Απεβίωσε στις 5 Νοεμβρίου 1991, αφήνοντας πίσω του αρκετό ανέκδοτο ποιητικό έργο. Στη συνέχεια δημοσιεύουμε  το ποίημα "Στην κοπέλα του Ζαγοριού" το οποίο έγραψε όταν ακόμη ήταν μαθητής σχολείου.

ΣΤΗΝ ΚΟΠΕΛΑ ΤΟΥ ΖΑΓΟΡΙΟΥ

Κυπαρισσένιο λυγερό σαν λεύκα το κορμί σου

κρουστό, γλυκολαχταριστό κι αυτό σαν την ψυχή σου.

Από τα χείλη σου τ΄ αβρά κρέμεται όλ΄ η πλάση

σ΄ αυτά γλεντούν Απρίληδες κι ο Μάης θα γελάσει.

Σ΄αυτά τα γέλια τρυφερά, σ΄αυτά λουλούδια ανθούνε

και της αυγής αγγελικά τ΄αϊδόνια κελαηδούνε.

Δουλεύτρα της Αρτέμιδας μεσ΄τα πλεχτά μαλλιά σου

μπερδεύτηκαν οι πόθοι μου και λιώνουν στην καρδιά σου.

Νεράιδες σε θυλάζανε γλυκές ειρηνοφόρες

και ουράνιο φως σου χάρισαν σε δυο ωραίες κόρες.

Στα μάτια σου βυθίζονται τα μάτια τα δικά μου

και βλέπω μέσα τους βαθιά μια μακρινή χαρά μου.

Στο πρόσωπό σου το χλωμό το φέγγαρολουσμένο

πλάθω έναν κόσμο ξωτικό και ονειροπαρμένο.

Απ΄το λαιμό σου χύνονται των αστρικών οι χάρες,

που φέρνουν ζάλη μέσ΄το νου και στην καρδιά  λαχτάρες.

Μέσ΄στο λαιμό σου το λευκό και τον περιστερένιο

άγγελοι στήνουνε χορό, στρωτό, παραμυθένιο.

Με τ΄άσπρα, τα λουλούδινα, τα κρινοδάκτυλά σου

μετράς παρθενογέννητη τους χτύπους της καρδιάς σου.

ΠΗΓΗ: http://aftonomi.gr