22 Δεκεμβρίου 2012

Η κυβέρνηση Ζωγράφου μέσα από την περιγραφή του Ρενέ Πυώ


Παρακάτω θα δείτε πως ακριβώς ενέργησε ο τέως Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδος κ. Χ. Ζωγράφος για να μην αφήσει τους συμπατριώτες του, κατοίκους της διχοτομημένης Ηπείρου από τις Μεγάλες Δυνάμεις. Ακόμη μια συγκλονιστική μαρτυρία του Γάλλου δημοσιογράφου Ρενέ Πυώ. Επίσης και τα λόγια του κ. Ζωγράφου, που αποπνέουν  συγκίνηση και δέος. Ένας πραγματικός ηγέτης γεμάτος πυγμή και θάρρος.


Το Αργυρόκαστρο, σκαρφαλωμένο στο άγριο και αποκομμένο βουνό, δεσπόζεται από ένα παλιό φρούριο. Το Αργυρόκαστρο, «κάστρο από άργυρο», που σήμερα πια το αποκαλούν «Άγριο κάστρο», είναι η έδρα της κυβέρνησης της Αυτόνομης Ηπείρου, της οποίας αρχηγός είναι ο κ. Χρηστάκης Ζωγράφος. Είδα τον κύριο Ζωγράφο που με δέχτηκε με τον ευγενέστερο τρόπο που υπάρχει στον κόσμο. Τον συνόδευσα πολλές φορές στους καθημερινούς περιπάτους. Και δεν θα μπορούσε να είναι υπερβολικό ό,τι κι αν πω για το θαυμασμό που αξίζει η αυταπάρνηση αυτού του ανθρώπου. Άρρωστος – υποφέρει από οδυνηρή στηθάγχη – σε ηλικία που ακόμα κι ένας υγιής άνθρωπος, που έχει πίσω του μια ζωή πολύ γεμάτη, σκέφτεται γενικά να ξεκουραστεί, ο «Πρόεδρος» δεν δίστασε παρ’ όλα αυτά να θυσιαστεί για την υπόθεση της χώρας του. Πολύ απλά, χωρίς την παραμικρή έμφαση σας λέει: « Έπρεπε, πρώτα για να πάρει η Ευρώπη στα σοβαρά το ηπειρωτικό κίνημα κι έπειτα για να μην εκφυλισθεί το κίνημα σε αναρχία, ένα πρόσωπο με κάποιο κύρος να πάρει την αρχηγία του. Είμαι Ηπειρώτης, υπήρξα υπουργός, ήμουν τελευταία γενικός κυβερνήτης της  ελληνικής Ηπείρου. Η τύχη μ’ έχει υποδείξει. Δεν μπορούσα με κανένα τρόπο αν εγκαταλείψω τους δικούς μου στη δυστυχία τους..»                       
Τα μέλη της κυβέρνησης της Α. Ηπείρου
στο Αργυρόκαστρο
Είδα το μέρος διαμονής αυτού του ανθρώπου που είναι συνηθισμένος στην άνεση και τις φροντίδες που απαιτεί η κατάσταση της υγείας του. Μένει σ’ ένα σπίτι με τοίχους ασπρισμένος με ασβέστη, ένα σπίτι κρύο, τρομερό, όπου έχει μόνο το κρεβάτι του… Τον είδα να σέρνεται κυριολεκτικά γύρω στα δρομάκια της πόλης στηριγμένος στο σιδερένιο μπαστούνι του και στον ώμου ενός ευζώνου. Ενώ του είναι απαγορευμένο – για την καρδιά του – να περπατά σε ανηφόρες, στο Αργυρόκαστρο δεν μπορεί να κάνει ούτε ένα βήμα χωρίς να πρέπει να «αναρριχηθεί» - είναι η μόνη λέξη που ταιριάζει.                                                                                                     

Αληθινά, ο κ. Ζωγράφος, αποδεχόμενος να διευθύνει την ηπειρωτική αντίσταση, έδωσε δείγμα μιας όμορφης και σπάνιας αυταπάρνησης. Γύρω του άνθρωποι με διάφορες δραστηριότητες ήρθαν να τεθούν στην υπηρεσία της ίδιας υπόθεσης.Οι μητροπολιτες Αργυροκάστρου και της Κόνιτσας είναι υπουργοί της Δικαιοσύνης και των Εσωτερικών. Όμορφες φυσιογνωμίες και οι δύο, αν και πολύ διαφορετικές: ο πρώτος, ο πανιερότατος Βασίλειος, γέροντας με ενθουσιασμό τόσο νεανικό όσο χιονάτα είναι τα γένια του. Ο δέυτερος, νέος με γένια μαύρα, τόσο λακωνικός όσο είναι ο δραστήριος, ψυχρός φαινομενικά και πάντα σε κίνησει. Ο κ. Καραπάνος, ανεψιός του κ. Ζωγράφου, διπλωμάτης νουνεχής, ελάχιστα επιρρεπής σε βιαστικά μέτρα, είναι υπουργός Εξωτερικών. Ο συνταγματάρχης Δημήτριος Δούλης, που άφησε πρόσφατα τον ελληνικό στρατό, είναι υπουργός του Πολέμου. Ο κ. Παρμενίδης ασχολείται με τα οικονομικά ζητήματα. Ο κ. Μπαμίχας, γιατρός, με ηπειρωτική καταγωγή, εγκατεστημένος στην Αίγυπτο, άφησε, με γενναιότητα, πελατεία και κλινικής, δηλαδή πολύ σοβαρά εισοδήματα, για να έρθει εδώ να αναλάβει τη διεύθυνση των υπηρεσιών υγείας.




πηγές: "Δυστυχισμένη Βόρειος Ήπειρος" (Οδοιπορικό 1913-Απελευθέρωση- Αυτονομία) Ρενέ Πυώ.
http://dervitsani.blogspot.gr

Ελληνισμός μέσα στο χρόνο Β. ΗΠΕΙΡΟΣ

Δεν υπάρχουν σχόλια: