ΟΛΑ ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ ΤΗΣ ΑΥΓΗΣ

Όλα τα δέντρα της αυγής
δροσιά ‘ναι γιομισμένα
και μένα τα ματάκια μου
δάκρυα ‘ναι γιομισμένα

Η ξενιτιά η άπονη
μου πήρε τον καλόν μου
μου πήρε την ελπίδα μου
τον άντρα τον δικό μου

Δώδεκα χρόνια κάνει
μέσα στη Φραγκιά
κι ούτε γράμμα στέλλει
κι ούτε αντιλαλιά.

Μέσα στα δεκατρία
μου στέλλ’ ένα μαντίλι
μ’ εκατό φλουριά
στην άκρη στο μαντίλι
γράφει μια γραφή:

«θέλεις κόρη παντρέψου
θέλεις καλογριά
θέλεις τα μαύρα βάλε
και καρτέρε με.

Εδώ στα ξένα που ΄μια
και στα μακρινά
γελάστηκ’ ο καημένος
και πιάστηκ’ από μια»


Πολυφωνικό τραγούδι της ξενιτιάς και της αγάπης από τη συλλογή των Π.Φωτίου, Ν. Λύτη "ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΒΟΡΕΙΟΥ ΗΠΕΙΡΟΥ", εκδόσεις ΝΕΦΕΛΗ. Μεταγραφή Λουκάς Μάκος, "ΑΠΕΙΡΟΣ"